Het principe van de Ruilwaarde in de economie houdt simpelweg in dat als produkt/dienst A geruild wordt voor produkt/dienst B er sprake is van een gelijkwaardigheid (equivalentie) tussen A en B. De equivalentie zorgt voor een eerlijke ruil waarin beide partijen erkend worden in hun waarde. Het probleem is vast te stellen wat de maatstaf van de gelijkwaardigheid is. Het mechanisme van vraag en aanbod wordt voorgesteld als maatstaf: de prijs (en ruilverhouding) die op de markt tot stand komt definieert de gelijkwaardigheid. Dat dit fraaie equilibrium ver te zoeken is in hoe het individu zijn inbreng (zijn produktieve arbeid) ziet gewaardeerd ten opzichte van het algemene (de staat, de belastingpot), blijkt uit de gebruikelijke klaagzang op de herverdelingsmachine van de Staat. De VVD kwam een paar jaar geleden met het fraaie beeld van de hardwerkende belastingbetaler met een modaal inkomen die van alle kanten bestolen zou worden (zie elders op blog). De PVV pakt door op dit aloude thema. Ik zeg aloud omdat het gevoelen 'gepakt' te worden, zo ongeveer de oudste ervaring is sinds het individu zich bewust werd van zichzelf en daarmee een tegenstelling ervoer met het Algemene (het collectief, de staat, de feodale orde, de diactatuur enz). Het tekent de stupiditeit van de pers om de PVV nu ineens naar voren te schuiven als de partij die deze onvrede van het individu ten opzichte van het Algemene als origineel partijpunt heeft. In de 'analyse' wordt opgemerkt dat het opmerkelijk is hoeveel Nederlanders deze onvrede over het 'gepakt' worden delen met de PVV om vervolgens te concluderen: 'Daarmee lijkt de doorsneekiezer meer op de PVV-stemmer dan werd aangenomen'. Uit dit blinde opinieonderzoek blijkt zo eens temeer dat de journalistiek leeft in een kritiekloos peilen van de opinie zonder kritisch na te denken over de juistheid van de antwoorden van de respondenten noch na te denken over het interpretatiekader van het onderzoek. Hoe idioot de 'waarheden' van de eigen mening zijn blijkt wel uit de slotuitspraak van het stuk. Wat we in die idiotie serieus moeten nemen is dat er ergens (hoe kritisch ondoordacht ook) een principe van Gelijkwaardigheid wordt gehanteerd waarmee de uitruil tussen eigen inbreng en het Algemene als onrechtvaardig wordt beschouwd.
Nader beschouwd blijkt dat er een volstrekte onduidelijkheid heerst over het uitruilprincipe tussen het individuele en het algemene. Ons belastinggeld, diefstal (door wie?). De volstrekt niet kritisch doordachte uitspraken over de ongelijkwaardigheid tussen onze inbreng en wat we ervoor terugkrijgen vereist eerst een kritische analyse van de verhouding tussen het individuele en het algemene, en belangrijker in dit geval, een kritische analyse van de maatstaf waarmee we gelijkwaardigheid afmeten. Het marktmechanisme dat de laatste twintig jaar het domein van de politiek is binnengeschoven om elke ethische discussie te economiseren, kan hier als uitgangspunt van de analyse dienen. Het is in ieder geval de maatstaf die de PVV voor mogelijk acht gezien hun vraag de kosten en baten van de immigranten te berekenen (zie elders).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten